Skip to content

Digital Sketches

digital citizen media, ict with a focus on Central Asia and the Middle East.

Category Archives: miscellaneous

Louis van Dijk, die ken ik alleen van krakerige elpee’s die mijn ouders draaiden op zondagmiddag. Hoe landeriger hoe beter. Wekelijks klonk zijn pianospel – vanuit het ‘Nick Vollebregts Jazzcafé in Laren’ – in mijn ouderlijk huis in Velp door de onovertroffen Philips buizenradio. Het is meer dan 35 jaar geleden en het klinkt nog als een mantra: ‘Nick Vollebregts Jazzcafé in Laren’. Door de heldere dictie van de presentator? Doordat op die zondagen werkelijk niets anders de aandacht kon afleiden? Is het daarom in mijn geheugen gegrift? Jaren later heb ik – tijdens een wandeling die onverhoeds door Laren leidde – het café opgezocht. Het deed me niet veel. Veel ballen, bier en braafheid.

Het café viel tegen maar Louis van Dijk – ik wist niet dat hij nog leefde – is niet zo oubollig als ik mij herinner. Ik heb hem opnieuw gehoord op oudejaarsavond: expressief en speels. Natuurlijk is hij ouder, gekrompen en zijn stem versleten. Maar benijdenswaardig is het plezier waarmee hij onder andere Poco Loco inleidde en speelde. Beeld ik het me in of was het opluchting dat hij niet in dat café in Laren was maar in het Bimhuis.

Waar ken ik die jongens toch van? Uit de kroeg, uit Albert Heijn? Als nieuwkomer op verkenningstocht door Amsterdam ontkwam ik niet aan de Gebroeders Flint. Ze maakten indruk en ik heb heel wat voorstellingen gezien. Deze avond combineerden zij hun muziek met het toegankelijke werk van Herman de Coninck. Het was geen vrolijke selectie die Flint had gemaakt uit hun voorstelling Klaarlichte Nacht. Onderwerpen als pedofilie, dood en verraad stemmen niet tot eindejaarsvreugde Toch was ik ademloos. Herkenning, bewondering en verwondering; waar zijn ze al die tijd geweest? Ik kan de vraag beter omdraaien; waar hang ik uit? Ik woon in Amsterdam maar leef elders.

Het is jammer maar dominant: de rode wijn geurde zo lelijk dat elke wijndrinker uit zijn mond stonk. Ik daalde de trap maar weer af, voor een rokertje. Hoge hekken, afgeplakt met zwart landbouwplastic, schermde het Bimhuis af van de rest van het Muziekgebouw. Daarachter bouwde zich langzaam en luidruchtig een ander feest op. Daarachter bouwde zich langzaam en luidruchtig een ander feest op. Loveland, met vooral veel zware bassen. Een meevaller: er viel halverwege de trap veel schoon en jong beenwerk te bewonderen. Hartje december! Daarvan raakt een mens klimatologisch ontregeld.

Het laatste uur was gereserveerd voor het kollektief van Willem Breuker. Hun allerlaatste noten, althans in dit verband. Licht en energiek. Dat was het. En nam mij voor: meer muziek, alsjeblieft veel meer muziek in 2013. Spelend naderde het eind. Om 23.50 beklom Freek de Jonge het podium. Hij had optredend met Breuker altijd moeite gehad het juiste moment te bepalen. En dat hij het – na zoveel jaren – nog steeds niet wist. Hij werkte bijna het hele kollektief af, probeerde het bij elk instrument. Geef aan wanneer ik moet invallen. Toe nou. Om 23.59 uur was hij nog zoekende. Een passend eind.

Door de combinatie van slechte wijn, dood bier, de liefdeloze Lovelanddreun (ja, tot in het Bimhuis) en de vooral zompige oliebollen keldert mijn humeur langzaam maar erg zeker. Met de programmering van deze avond heeft het Bimhuis zich er gemakkelijk – zoniet gemakzuchtig – afgemaakt. Risicoloze oudgedienden en een rommelige presentatie wegens het ontbreken van een spreekstalmeester. De inkoop van een niet smakelijke wijn en een oliebol kan zomaar de wasbak inrollen zodat het bier in de glazen doodslaat. Kan gebeuren. Maar we zijn onderhand een uur in het nieuwe jaar en nog steeds weigert de dj – geïnstalleerd tegenover de Bimhuis bar – levendige muziek te leveren. Hij draait plaatjes; dertiger-jaren-muzak, passend bij stille films en cartoons. Is het een idee de pittige Breukerslijn voort te zetten? Wie weet is er iemand in de zaal die een dansje wil wagen? Bits: ‘Ga maar naar beneden als je wil dansen’.

Ik wil helemaal niet dansen maar dit doet de deur dicht. Ik vertrek en wel nu. Vijf minuten fietsen door de motregen, tegen de wind in, onder de spoorbrug door en de waas voor mijn ogen verdwijnt. Wat had ik dan verwacht? Ik wist het toch al: er is geen hoop. Daarom: al het goeds voor 2013!

2012-12-05 13.42.41

(Carthago 05 Dec 2012)

Advertisements

After two months of traveling I arrived at home base again. Stories are in progress but have a look here for a photo impression of my last weeks in Lebanon.

I extended my stay in Dahab, a laid back beach village on the Gulf of Aqaba. What keeps me here? Is it the diving and surfing? The intriguing blond Russian single mothers strolling up and down the boulevard? No, it is fresh grilled fish, cold Stella, good coffee (have seen some excellent espresso machines), the stark blue sky and the constant sound of the sea.

A wonderful place for some reading, thinking and dreaming

We start the day with a visit to Dahshur (Red and Bent Pyramid), have a coffee in Islamic Quarter, visit the Townhouse Gallery, enjoy diner and second beer in Cafe Riche, have a coffee in the posh hotel in Al Azhar Park, visit the theatre El Genaina for an wonderful performance of Donia Massoud, have a drink at the Hotel Odeon roof terrace and finish this night out in the excellent Cairo JazzClub.

Thursday 13 October

Sulamain-Too Sacred Mountain – in popular speech Solomon’s throne – of Kyrgyzstan will become Kyrgystan’s first site to be inscribed on UNESCO’s World Heritage List.

Read more in Elena’s article on NewEurasia

Also read my earlier posts about this tiny but much discussed mountain hill

The Mongol army led by Genghis Khan subjugated more lands and people in twenty-five years than the Romans did in four hundred. Jack Weatherford is the author of Genghis Khan, and the making of the modern world did not want to write a autobiography of Khan or a book about the Mongols. He rather wanted to describe and analyse the impact of the Mongols on the world.

Many reviews and articles have been written since the book was published in 2004 and even Wikipedia consists of an article on the book.

I just want to point out  some paragraphs that stroke me while reading the book.

– Genghis Khan together with his sons and grandsons, conquered the most densely populated civilizations of the thirteenth century.  (..) The majority of the people today live in countries conquered by the Mongols; on the modern map Genghis Kahn’s conquests include thirty countries with well over 3 billion people. The most astonishing aspect of this achievement is that the entire Mongol tribe under him numbered around a million, smaller than a workforce of some modern corporations.  From this million he recruited his army which was comprised of no more than one hundred thousand warriors – a group that could comfortable fit into a larger sports stadium. (..) As Genghis Kahn’s cavalry charged across the thirteenth century, he redrew boundaries of the world. His architecture was not in stone but in nations.  (xviii)

– Genghis Khan’s empire connected and amalgamated the many civilizations around him into a new world order. (..) He smashed the feudal system of aristocratic privilege and birth, he built a new and unique system  based on individual merit, loyalty and achievement. He took the disjointed and languorous trading towns along the Silk Route and organized them into history’s largest free-trade zone. he lowered taxes for everyone and abolished them altogether for doctors, teachers, priests and educational institutions. he established a regular census and created the first international postal system. His was not an empire that hoarded wealth and treasure; insisted he widely distributed the goods acquired in combat so that they could make their way back into commercial circulation. He created a international law and recognized the ultimate supreme law of the Eternal Blue Sky over all people. At a time when most rulers consider themselves to be above the law, Genghis Kahn insisted on laws holding rulers as equally accountable as the lowest herder.  (xix)

The next episode will tell about warring queens, the origin of the word assassin, paper money and other inventions. To be continued…

Friday late afternoon I spent some time with friends at cafe Maxwell, one of the many nice pubs in my quarter. Winding down from a busy week and looking forward to  the long Easter weekend ahead. The sun was shining and the beer was tasty. The conversation took a spin after I mentioned a interesting experience with Twitter.  I am not twittering myself but I find it a fascinating phenomenon. I think Twitter and more of these digital tools are still very primitive and mainly appealing to playful and curious early adopters.

My friends reacted sceptically on Twitter. Their reaction was so full of mistrust that it took me aback. Their conservative views on new tools and media were annoying.  You should at least try them before you judge. Twitter is dead simple and after one hour playing you can find out for your self: this offers me opportunities and can be fun or this is too time consuming and not my cup of tea.  Instead of jumping to conclusions based on information you have read about-the-hype-that-is-called-twitter in the mainstream newspapers.

Digital technology is developing fast. Digital natives are born with their fingers glued to the keyboard and mobiles are growing out of their ears. This generation is not afraid of technology because they are growing up together. Meanwhile the majority of my generation – people in their forties and fifties – is not used to new technology. Most of them avoid it as much and as long as possible. Except the group of older early adopters. These people – amongst whom a lot of (former) hippies, squatters , scientists, artists and some journalists – are really putting in an effort to keep up.

We can not all be genius. Still, it is strange that most of my generation is not interested at all or even afraid of new technology. In the near future they will definitely benefit enormously from digital tools after these have matured in user friendliness and many other ways. In ten to twenty years time they will thank God on their bare knees for the advantages of digital technology.  There will be screens everywhere. Including many (wireless and mobile) possibilities to keep in touch with friends and to stay in business even when ones own mobility slows down.

I know digital technology – like everything and everyone else that is new – is looked upon with a certain waiting attitude and sometimes even distrust. Though it is much wiser to approach new tools with keen and critical curiosity. Please explore and enjoy them!