Skip to content

Digital Sketches

digital citizen media, ict with a focus on Central Asia and the Middle East.

‘Journalisten die zich meestal graag als kritische buitenstaanders presenteren, worden bij humanitaire rampen opeens volgelingen van de hulpverleners. Probleemloos gaan ze mee in de claim op neutraliteit van de humanitaire hulpverleningsorganisaties. Betrouwbaarheid en deskundigheid van de hulpverleners zijn boven journalistieke twijfel verheven.’ Onderzoeksjournaliste Linda Polman spaart in haar onlangs verschenen boek De Crisiskaravaan haar eigen beroepsgroep niet.

Donderdag 9 oktober gaf Polman in Felix Meritis een gloedvolle samenvatting van haar boek in de vorm van De Globaliseringslezing. Merkwaardig – maar vooral een beetje saai – was dat het panel bestond uit vier vertegenwoordigers van hulpverleningsorganisaties. Hun reacties op Polmans lezing droegen min of meer hetzelfde karakter (bij ons gaat dat anders). De een verpakte het intelligent, de ander hield een verkooppraatje; toch hoorde ik in essentie vier keer hetzelfde. Jammer dat er niet nog een journalist, bij voorkeur met een andere uitgangspositie, was uitgenodigd. Of dat meer moeite was gedaan om een politicus in het panel te krijgen.

Een meer algemene opmerking: de ondertitel van het boek – dat bestaat uit een spannende, soms provocerende analyse gelardeerd met goed gedocumenteerde praktijkcases – luidt ‘Achter de schermen van de noodhulpindustrie’.  Nu vrees ik dat tegenstanders van ontwikkelingssamenwerking dit boek in debatten over de zin en onzin van ontwikkelingssamenwerking zullen gebruiken om de OS hond te slaan. Dat De crisiskaravaan expliciet verslag doet van de gevoelige en gevaarlijke kanten van noodhulp, is een nuance die in discussies snel verloren zal gaan.

Tags: ,

%d bloggers like this: