Skip to content

Digital Sketches

digital citizen media, ict with a focus on Central Asia and the Middle East.

Het is een gevaarlijke combinatie – ijdelheid en nieuwsgierigheid – die me ertoe brengt een oorbel te overwegen. Ik ben niet erg van sieraden. Ook accessoires zoals horloges, armbanden, riemen en zonnebrillen vind ik vooral onhandig. Dat kan je maar verliezen, het kan stuk gaan. Eerlijk gezegd word ik erg nerveus van spullen, en al helemaal als ze nieuw zijn. Een accessoire dient als aanvulling maar is niet functioneel, zoals het woordenboek dicteert. Maar zo’n kleine piratenoorbel, dat wil ik weleens proberen. Subtiel en weinig onderhoud.

Vanaf dat moment opent zich een andere wereld: het universum van de oorbel. Ik ga erop letten. Plotseling zie ik overal oorbellen, zelfs de lellen zonder oorbel vallen me op. Het is net als je je orienteert op een andere auto of fiets, vanaf dat moment zie je die krengen overal rijden. Een paar observaties:

Duidelijke codes voor links of rechtsdragend ontbreken. Zowel mannen vrouwen, homo’s en hetero’s doen daarover laconiek. Een heterocollega denkt dat ’ie met links dragend ‘alternatief’ uitstraalt en niet ‘homo’. Maar de eigenares van Saarein, nog steeds het bekendste vrouwencafé van Amsterdam, draagt ‘m ook links. En die is toch echt van de dames. Net zoals twee lesbo’s aan haar bar. Maar als je hen vraagt waarom links, dan is het antwoord niet om een duidelijke homo voorkeur uit te stralen. Kortom: iedereen doet maar wat. Links of rechts zegt niet veel (meer) over seksuele voorkeur.

Als je het niet ziet, is het er niet. Een goede kroegmaat blijkt al twintig jaar oorbellen te dragen (links een diamantje, rechts een elegant hangertje). Het staat prachtig, maar het was mij niet eerder opgevallen. Ik weet: ‘it is all in the eye of the beholder’. Ik heb het domweg niet eerder gezien en ik ben blij dat ik het nu kan waarderen.

Oorbellen worden of continue gedragen of afgewisseld per gelegenheid. In dat laatste geval selecteer je de oorbellen naar horloges, bril, armband, ketting en uiteraard de kleding. Het lijkt me uiteraard veel werk en vooral veel keuzes. Kiezen behoort ook al niet tot mijn sterke kanten. Eenmaal goed kiezen en het daarbij voorlopig laten.

Rest nog een obstakel: het prikken van het gaatje. Er is niet eerder in mij is gesneden, ik beschik nog over zowel mijn amandelen en blindedarm. Mijn enige ervaring met de injectiespuit bestaat uit het halen van vaccinaties. Weken vantevoren heb ik een afspraak gemaakt met R. om het in Utrecht te laten doen, in een leuk winkeltje aan de Oude Gracht. Daarna zorgen M. en A. voor de nazorg, in kafé België, vijftig meter verderop.

De avond voor deze prikafspraak loop ik tegen ieder in Saarein – ook het kleine Kletsclub groepje – te mekkeren over het aanstaande gat in mijn oorlel. Uit voorangst drink ik een biertje teveel zodat de zaterdagochtend tamelijk hard valt. ’s Middags in Utrechtse winkeltje is het een stil moment, zeker voor een zaterdagmiddag. R. en ik kiezen uit het assortiment zilver- en goudkleurige oorbelletjes, verpakt in steriele verpakking. R. verdwijnt nog even naar de wc. Ook zij heeft senuwen.

Ondertussen desinfecteert het meisje dat het pistool gaat hanteren mijn lel. Ze zet daarop met viltstift een zwart puntje. Over de locatie mag ik mijn goedkeuring uitspreken – ik zeg maar snel ja – en een-twee-drie ze schiet hem erdoor. R. komt terug van de wc en lijkt bijna teleurgesteld dat het bij mij al is gebeurd. Twee minuten later bezit zij maar liefst twee gaatjes. Lichtjes trillerig, maar opgelucht, beginnen we aan de alcoholische nazorg. Ik heb mijn portie ijdelheid en nieuwsgierigheid weer gehad, voor minstens een jaar.

%d bloggers like this: