Prinses Irene, Deetman’s knoop en een lekker kontje

Prinses Irene
Iedere woensdag werd Folia opgemaakt op de zetterij van Vrij Nederland in een zijstraat van de Kalverstraat. Op een dag sta ik in de lift met een zeer gedistingeerde dame die me bekend voorkomt. Het blijkt prinses Irene, die onder kantoortijd een bezoekje brengt aan haar dan nog geheime scharrel, Vrij Nederland-hoofdredacteur Joop van Tijn.

Knoop
Onder de sollicitanten voor een jaarcontract als leerling-redacteur was er een die een knoop op tafel legde. ‘Deze knoop’, zei hij, ‘komt van het colbert van minister Deetman. Die heb ik er persoonlijk van afgerukt bij de opening van het P.C. Hoofthuis.’ Voor de sollicitatiecommissie stond de geschiktheid van de kandidaat daarmee onomstotelijk vast. De jongeman werd aangenomen en heeft nog jaren voor Folia gewerkt.

Lekker kontje
De getalenteerde en veelzijdige leerling-redacteur Beau van Erven Dorens werd op reportage gestuurd naar OV-jaarkaart BV in Rotterdam, om hem ook eens iets  serieus te laten doen. De dag erop bibberde een fax binnen van de directeur: er zaten nogal wat fouten in het conceptartikel. Maar verder was de Folia-verslaggever ‘toch wel een lieve jongen’ geweest met bovendien ‘een lekker kontje’. De naam van de directeur van OV-jaarkaart BV: Pim Fortuyn.

Enkele anekdotes van Sjaak Priester, mijn oude hoofdredacteur. Meer Folia herinneringen op Folia60jaar

De crisiskaravaan

‘Journalisten die zich meestal graag als kritische buitenstaanders presenteren, worden bij humanitaire rampen opeens volgelingen van de hulpverleners. Probleemloos gaan ze mee in de claim op neutraliteit van de humanitaire hulpverleningsorganisaties. Betrouwbaarheid en deskundigheid van de hulpverleners zijn boven journalistieke twijfel verheven.’ Onderzoeksjournaliste Linda Polman spaart in haar onlangs verschenen boek De Crisiskaravaan haar eigen beroepsgroep niet.

Donderdag 9 oktober gaf Polman in Felix Meritis een gloedvolle samenvatting van haar boek in de vorm van De Globaliseringslezing. Merkwaardig – maar vooral een beetje saai – was dat het panel bestond uit vier vertegenwoordigers van hulpverleningsorganisaties. Hun reacties op Polmans lezing droegen min of meer hetzelfde karakter (bij ons gaat dat anders). De een verpakte het intelligent, de ander hield een verkooppraatje; toch hoorde ik in essentie vier keer hetzelfde. Jammer dat er niet nog een journalist, bij voorkeur met een andere uitgangspositie, was uitgenodigd. Of dat meer moeite was gedaan om een politicus in het panel te krijgen.

Een meer algemene opmerking: de ondertitel van het boek – dat bestaat uit een spannende, soms provocerende analyse gelardeerd met goed gedocumenteerde praktijkcases – luidt ‘Achter de schermen van de noodhulpindustrie’.  Nu vrees ik dat tegenstanders van ontwikkelingssamenwerking dit boek in debatten over de zin en onzin van ontwikkelingssamenwerking zullen gebruiken om de OS hond te slaan. Dat De crisiskaravaan expliciet verslag doet van de gevoelige en gevaarlijke kanten van noodhulp, is een nuance die in discussies snel verloren zal gaan.

Dutch edition Ruhnama (I)

The Ruhnama (book of the soul) is in the West an unknown book. But for most youngsters in Turkmenistan it is the only book they know, sometimes even by heart. It is taught on every school and is supposed to be the most important and most of the times only schoolbook.  Every student should have read the book several times, according to Saparmurat Turkmenbashi, late president-for-life of Turkmenistan.  The book describes his life and experiences. Pages are filled with advice for the right Turkmen lifestyle according to the president and of course according to Allah.  Former president Turkmenbashi processed his biography along with his ideological ideas in this book. After his death, the personality cult and the strange rules he set hardly diminished.

Last year I attended the screening of Shadow of the Holy book at the International Documentary Festival Amsterdam (IDFA) . The film of investigative journalist Arto Halonen shows that companies such as Nokia, Siemens and John Deere have to organize a translation of the Ruhnama in their language, in order to get approval for doing business in Turkmenistan.  The film exposes the immorality of international companies doing business with the dictatorship of oil-and-gas-rich Turkmenistan. English, French and German translations of the book exist but would there also be a Dutch edition, I wondered. After some half-heartily search on the internet, the question vanished to the background.

Until two weeks ago……

summer time, festival time

About one third of the Dutch is enjoying their holidays. It may sound nasty but this way Holland is at its best. Less crowded, less stress and lots of festivals.

Last week I visited the my old time favourite, Het Over IJ Festival. It is mainly theatre, in various forms, played inside and outdoors at the NDSM wharf, by now familiar city oasis for the festival. I saw Meisje Loos (autobiografic, well played, multimedia) and Wild Boys (lively, rough and subtle). I watched both performances at the same evening, so I do not know how many people in total visited the festival. I noticed it was rather quite – for example only 30 people attended Meisje Loos – which is curious because quality, atmosphere and prices are inviting. This festival deserves bigger audiences.

The after performance drinks we had – sitting on a green sofa in the mild summer evening – made this small and sympathetic festival delightful again.

Last weekend I visited for the first the legendary North Sea Jazz Festival, in Rotterdam. It seems the definition for jazz is very broad (including R&B, soul, funk and world music). I saw and heard Zuco 103 and Al Jarreau and furthermore zapped through several concerts, varieting from classical, latin, experimental jazz and everything in between. I found the North Sea audience surprisingly civilized, without being snobbish. Strolling between different locations, the outdoor terracces proved to be great places – especially the disco on top of the roof – to hang out and to refill.

Technorati Profile

Iran: Lamb or Lion?

One of her most amazing memories of Tehran is about a circus where she saw a lady with a purple chador riding in circles on a horse. Carolien Roelants, a journalist for the Dutch daily NRC Handelsblad, has made so many trips to Iran that she stopped counting them.

Although she doesn’t speak Farsi, she tries to get a familiar picture of the country and its people as possible. During her trips to Iran, she speaks to a broad range of people: supporters of the conservative regime as well as members of the opposition, young and old, women and men. Roelants work – background stories, reports and interviews – is published in NRC Handelsblad. Last week the publisher launched a new edition of Roelants book: Iran behind the Scenes, Mullahs and Maidens’ (Iran achter de schermen, mullahs en meisjes). The book launch was combined with a discussion in the debating centre De Rode Hoed.