Skip to content

Digital Sketches

digital citizen media, ict with a focus on Central Asia and the Middle East.

Louis van Dijk, die ken ik alleen van krakerige elpee’s die mijn ouders draaiden op zondagmiddag. Hoe landeriger hoe beter. Wekelijks klonk zijn pianospel – vanuit het ‘Nick Vollebregts Jazzcafé in Laren’ – in mijn ouderlijk huis in Velp door de onovertroffen Philips buizenradio. Het is meer dan 35 jaar geleden en het klinkt nog als een mantra: ‘Nick Vollebregts Jazzcafé in Laren’. Door de heldere dictie van de presentator? Doordat op die zondagen werkelijk niets anders de aandacht kon afleiden? Is het daarom in mijn geheugen gegrift? Jaren later heb ik – tijdens een wandeling die onverhoeds door Laren leidde – het café opgezocht. Het deed me niet veel. Veel ballen, bier en braafheid.

Het café viel tegen maar Louis van Dijk – ik wist niet dat hij nog leefde – is niet zo oubollig als ik mij herinner. Ik heb hem opnieuw gehoord op oudejaarsavond: expressief en speels. Natuurlijk is hij ouder, gekrompen en zijn stem versleten. Maar benijdenswaardig is het plezier waarmee hij onder andere Poco Loco inleidde en speelde. Beeld ik het me in of was het opluchting dat hij niet in dat café in Laren was maar in het Bimhuis.

Waar ken ik die jongens toch van? Uit de kroeg, uit Albert Heijn? Als nieuwkomer op verkenningstocht door Amsterdam ontkwam ik niet aan de Gebroeders Flint. Ze maakten indruk en ik heb heel wat voorstellingen gezien. Deze avond combineerden zij hun muziek met het toegankelijke werk van Herman de Coninck. Het was geen vrolijke selectie die Flint had gemaakt uit hun voorstelling Klaarlichte Nacht. Onderwerpen als pedofilie, dood en verraad stemmen niet tot eindejaarsvreugde Toch was ik ademloos. Herkenning, bewondering en verwondering; waar zijn ze al die tijd geweest? Ik kan de vraag beter omdraaien; waar hang ik uit? Ik woon in Amsterdam maar leef elders.

Het is jammer maar dominant: de rode wijn geurde zo lelijk dat elke wijndrinker uit zijn mond stonk. Ik daalde de trap maar weer af, voor een rokertje. Hoge hekken, afgeplakt met zwart landbouwplastic, schermde het Bimhuis af van de rest van het Muziekgebouw. Daarachter bouwde zich langzaam en luidruchtig een ander feest op. Daarachter bouwde zich langzaam en luidruchtig een ander feest op. Loveland, met vooral veel zware bassen. Een meevaller: er viel halverwege de trap veel schoon en jong beenwerk te bewonderen. Hartje december! Daarvan raakt een mens klimatologisch ontregeld.

Het laatste uur was gereserveerd voor het kollektief van Willem Breuker. Hun allerlaatste noten, althans in dit verband. Licht en energiek. Dat was het. En nam mij voor: meer muziek, alsjeblieft veel meer muziek in 2013. Spelend naderde het eind. Om 23.50 beklom Freek de Jonge het podium. Hij had optredend met Breuker altijd moeite gehad het juiste moment te bepalen. En dat hij het – na zoveel jaren – nog steeds niet wist. Hij werkte bijna het hele kollektief af, probeerde het bij elk instrument. Geef aan wanneer ik moet invallen. Toe nou. Om 23.59 uur was hij nog zoekende. Een passend eind.

Door de combinatie van slechte wijn, dood bier, de liefdeloze Lovelanddreun (ja, tot in het Bimhuis) en de vooral zompige oliebollen keldert mijn humeur langzaam maar erg zeker. Met de programmering van deze avond heeft het Bimhuis zich er gemakkelijk – zoniet gemakzuchtig – afgemaakt. Risicoloze oudgedienden en een rommelige presentatie wegens het ontbreken van een spreekstalmeester. De inkoop van een niet smakelijke wijn en een oliebol kan zomaar de wasbak inrollen zodat het bier in de glazen doodslaat. Kan gebeuren. Maar we zijn onderhand een uur in het nieuwe jaar en nog steeds weigert de dj – geïnstalleerd tegenover de Bimhuis bar – levendige muziek te leveren. Hij draait plaatjes; dertiger-jaren-muzak, passend bij stille films en cartoons. Is het een idee de pittige Breukerslijn voort te zetten? Wie weet is er iemand in de zaal die een dansje wil wagen? Bits: ‘Ga maar naar beneden als je wil dansen’.

Ik wil helemaal niet dansen maar dit doet de deur dicht. Ik vertrek en wel nu. Vijf minuten fietsen door de motregen, tegen de wind in, onder de spoorbrug door en de waas voor mijn ogen verdwijnt. Wat had ik dan verwacht? Ik wist het toch al: er is geen hoop. Daarom: al het goeds voor 2013!

2012-12-05 13.42.41

(Carthago 05 Dec 2012)

About these ads

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: