Skip to content

Digital Sketches

digital citizen media, ict with a focus on Central Asia and the Middle East.

The longread about Bassel, the young Syrian digital activist who grows into a spider in the web of the digital revolution in Syria is available in English now.  ‘Bassel, behind the screens of the Syrian Resistance’ tells the true story of the turbulent life of this digital activist who eventually has to pay a heavy price, like so many others.

“… then came back another measuring video man take more videos. have fight with GF, then go out convince someone not to commit a suicide he / she already took too many pills so take her / him to a doctor as well, solved next, go back have another fight with tech guy. open email to find a huge stack of tasks and questions, reply to some then work on another TV report …. (Facebook post of Bassel, 22 December 2011)

The longread is avaliable at Amazon,  Google Play iTunes, Smashwords and Kobe

‘The piece also provides context around Khartabil’s capture by including a great amount of detail about the Syrian protests and the technical difficulties around smuggling video outside of Syria.’ according to a review on CNET.

An article on #FreeBassel day (15th March) published on Global Voices Online

For an excerpt of the story look here.

For more information see this scroll and earlier posts below (most in Dutch).

Bassel_iPad_liggend

Beschaafd bravoure, dat tekent Bassel. Kalm, zonder zijn stem te verheffen, staat hij vaak in het middelpunt. Mensen willen naar hem luisteren. Op zijn gemak houdt hij een presentatie over abstracte zaken zoals Creative Commons, vaak doorspekt met sprekende voorbeelden en subtiele grapjes.

Hij is niet alleen slim en charmant maar ook een spanningszoeker die de nieuwste telefoon van Samsung wil testen, die de snelste wil zijn op de jetski voor de kust van Beirut. Bassel zal als eerste het wachtwoord van het wifi netwerk van het hotel kraken terwijl hij ondertussen de blikjes bier uit de koelkast soldaat maakt.

Dit verhaal biedt een blik achter de schermen van het eerste revolutiejaar in Syrië. Deze uitgave van uitgeverij Fosfor is de vierde longread – langer dan een tijdschrift­artikel, korter dan een boek.

Billboard

Bassel, van nerd tot spil in het Syrische verzet tells the true story of the turbulent life of a young Syrian digital activist. Eventually Bassel has to pay a heavy price, as many with him.
 
A message from Bassel to the participants of the Arab Bloggers Meeting (20-24 January 2014, Amman)

Bassel kon niet bij deze presentatie zijn maar ik weet zeker dat hij hiervan enorm zou hebben genoten. En dan vooral van het feit dat zijn verhaal in de vorm van een app is verschenen. Donderdag 19 december vierden we het uitkomen van het verhaal ‘Bassel, van nerd tot spil van het Syrisch verzet’ in de Makersspace ZB45. Een toepasselijke locatie omdat Bassel een soortgelijke werkruimte in Damascus heeft opgezet – de hackerspace Aikilab. Het verhaal in de app biedt een blik achter de schermen van het eerste revolutiejaar in Syrië. Deze uitgave van uitgeverij Fosfor is de vierde longread – langer dan een tijdschrift­artikel, korter dan een boek.

Inleidend sprak Anne Salomons (Wegener) met Carolien Roelants (NRC) over het dagelijkse nieuws uit en over Syrië waarna ik haar een eerste exemplaar (in de vorm van een code tot het e-book) aan Carolien overhandigde.

Vervolgens was de bar open.

_DSC0001 _DSC0022 _DSC0036 _DSC0041 _DSC0033_DSC0048 _DSC0049 _DSC0057 _DSC0059 _DSC0063 _DSC0064 _DSC0067

Foto’s: John Betzema

Meer informatie

Mijn boekje Internetpioniers (2002, Otto Cramwinckel) is opnieuw uitgegeven, nu in digitale vorm door uitgeverij Fosfor.  Old soldiers never die.

 

Putsebocht, Rotterdam

Marjan Teeuwen

Verwoest Huis

Verwoest Huis

2013-02-09 Verwoest Huis 3

2013-02-09 Verwoest Huis 4

2013-02-09 Verwoest Huis 2

Louis van Dijk, die ken ik alleen van krakerige elpee’s die mijn ouders draaiden op zondagmiddag. Hoe landeriger hoe beter. Wekelijks klonk zijn pianospel – vanuit het ‘Nick Vollebregts Jazzcafé in Laren’ – in mijn ouderlijk huis in Velp door de onovertroffen Philips buizenradio. Het is meer dan 35 jaar geleden en het klinkt nog als een mantra: ‘Nick Vollebregts Jazzcafé in Laren’. Door de heldere dictie van de presentator? Doordat op die zondagen werkelijk niets anders de aandacht kon afleiden? Is het daarom in mijn geheugen gegrift? Jaren later heb ik – tijdens een wandeling die onverhoeds door Laren leidde – het café opgezocht. Het deed me niet veel. Veel ballen, bier en braafheid.

Het café viel tegen maar Louis van Dijk – ik wist niet dat hij nog leefde – is niet zo oubollig als ik mij herinner. Ik heb hem opnieuw gehoord op oudejaarsavond: expressief en speels. Natuurlijk is hij ouder, gekrompen en zijn stem versleten. Maar benijdenswaardig is het plezier waarmee hij onder andere Poco Loco inleidde en speelde. Beeld ik het me in of was het opluchting dat hij niet in dat café in Laren was maar in het Bimhuis.

Waar ken ik die jongens toch van? Uit de kroeg, uit Albert Heijn? Als nieuwkomer op verkenningstocht door Amsterdam ontkwam ik niet aan de Gebroeders Flint. Ze maakten indruk en ik heb heel wat voorstellingen gezien. Deze avond combineerden zij hun muziek met het toegankelijke werk van Herman de Coninck. Het was geen vrolijke selectie die Flint had gemaakt uit hun voorstelling Klaarlichte Nacht. Onderwerpen als pedofilie, dood en verraad stemmen niet tot eindejaarsvreugde Toch was ik ademloos. Herkenning, bewondering en verwondering; waar zijn ze al die tijd geweest? Ik kan de vraag beter omdraaien; waar hang ik uit? Ik woon in Amsterdam maar leef elders.

Het is jammer maar dominant: de rode wijn geurde zo lelijk dat elke wijndrinker uit zijn mond stonk. Ik daalde de trap maar weer af, voor een rokertje. Hoge hekken, afgeplakt met zwart landbouwplastic, schermde het Bimhuis af van de rest van het Muziekgebouw. Daarachter bouwde zich langzaam en luidruchtig een ander feest op. Daarachter bouwde zich langzaam en luidruchtig een ander feest op. Loveland, met vooral veel zware bassen. Een meevaller: er viel halverwege de trap veel schoon en jong beenwerk te bewonderen. Hartje december! Daarvan raakt een mens klimatologisch ontregeld.

Het laatste uur was gereserveerd voor het kollektief van Willem Breuker. Hun allerlaatste noten, althans in dit verband. Licht en energiek. Dat was het. En nam mij voor: meer muziek, alsjeblieft veel meer muziek in 2013. Spelend naderde het eind. Om 23.50 beklom Freek de Jonge het podium. Hij had optredend met Breuker altijd moeite gehad het juiste moment te bepalen. En dat hij het – na zoveel jaren – nog steeds niet wist. Hij werkte bijna het hele kollektief af, probeerde het bij elk instrument. Geef aan wanneer ik moet invallen. Toe nou. Om 23.59 uur was hij nog zoekende. Een passend eind.

Door de combinatie van slechte wijn, dood bier, de liefdeloze Lovelanddreun (ja, tot in het Bimhuis) en de vooral zompige oliebollen keldert mijn humeur langzaam maar erg zeker. Met de programmering van deze avond heeft het Bimhuis zich er gemakkelijk – zoniet gemakzuchtig – afgemaakt. Risicoloze oudgedienden en een rommelige presentatie wegens het ontbreken van een spreekstalmeester. De inkoop van een niet smakelijke wijn en een oliebol kan zomaar de wasbak inrollen zodat het bier in de glazen doodslaat. Kan gebeuren. Maar we zijn onderhand een uur in het nieuwe jaar en nog steeds weigert de dj – geïnstalleerd tegenover de Bimhuis bar – levendige muziek te leveren. Hij draait plaatjes; dertiger-jaren-muzak, passend bij stille films en cartoons. Is het een idee de pittige Breukerslijn voort te zetten? Wie weet is er iemand in de zaal die een dansje wil wagen? Bits: ‘Ga maar naar beneden als je wil dansen’.

Ik wil helemaal niet dansen maar dit doet de deur dicht. Ik vertrek en wel nu. Vijf minuten fietsen door de motregen, tegen de wind in, onder de spoorbrug door en de waas voor mijn ogen verdwijnt. Wat had ik dan verwacht? Ik wist het toch al: er is geen hoop. Daarom: al het goeds voor 2013!

2012-12-05 13.42.41

(Carthago 05 Dec 2012)

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.